Wonderen waar je niet bij kunt 


Ik word uitgenodigd voor een presentatie over een bijzonder project. Ik snap dat ze op zoek zijn naar funding. Ik ben natuurlijk geen geweldige investeerder, maar degene die me uitnodigt is me dierbaar, dus ik besluit te gaan.

Supergaaf verhaal van die vrouw. Ze representeert een groep mensen, die een landgoed in Italië heeft gespot en daar een prachtige community wil bouwen. Ze schetst lekker concrete plannen. Werkt samen met mensen met relevante ervaring. Het ziet er goed uit. Ik hou van dat soort initiatieven. Van het idee dat dit soort oorden (gaan) bestaan.
Dan vertelt ze dat de eigenaar het landgoed eerst 1,5 miljoen wilde verkopen. Tijdens de gesprekken zakte de prijs gaandeweg. Inmiddels zit ie op 6 ton. En dat wil ze crowdfunden, want lager gaat ie niet.

Ze verliest ondanks al haar bevlogenheid mijn aandacht. Iets in mij neemt het enthousiaste gezelschap nog waar, maar ik ben afgeleid door gedachten, die in mij willen opborrelen.
Gedachten aan Jericho. Aan dat die muren instortten door maar om die stad heen te blijven marcheren. Ik baal ervan, dat ik het verhaal niet 100% paraat heb. Op zoek naar mijn herinnering mis ik de rest van de presentatie. 

Na afloop raken we met elkaar in gesprek. Ik deel mijn gedachten met haar. En verklap, dat ik geen een andere ondernemer ken, die in zo korte tijd 9 ton heeft verdiend door gewoon geduldig in gesprek te blijven over haar droom. En zo openbaart zich het verband. Ik zeg opeens: “Dus als je nog langer wacht is het straks misschien wel gratis. Dan valt het je gewoon toe”.
Ze kijkt me verwonderd aan en wil gaan uitleggen hoe het financiële systeem werkt. Ik onderbreek haar. Daar weet ik genoeg over. Mijn perspectief gaat juist over het omvallen van dat systeem, van die muren van Jericho. Hoe meer ik me er op richt, hoe logischer het me allemaal lijkt.
Ze kan er niet bij. Ze rondt het gesprek af en richt zich op potentiële investeerders.

De volgende dag (!) krijg ik een bericht van een vriendin. Dat de Italiaanse overheid 100 landgoederen voor 1 euro per stuk aanbiedt aan degene, die er iets moois van wil maken. Of ik iemand weet. Ik stuur de link meteen door.
Nooit meer wat van gehoord.
Wonder-lijk.

Zin om te reageren?

Ben Coach - 16 september 2017

Ja, dat is Helene, ik zie het je doen 🙂 Mooi stuk

Reply
    Helene Spork - 19 september 2017

    dankjewel Ben!

    Reply
janny - 16 september 2017

Prachtig stuk Helene!!!

Reply
    Helene Spork - 19 september 2017

    dankjewel Janny! Even bellen voor een koffietje met wonderen in het Noorden?!

    Reply
Ruth Bellinkx - 16 september 2017

Mooi Helene, echt prachtig! Wat een vertrouwen! ????

Reply
Agatha - 17 september 2017

Een pracht verhaal over wat naar je toe kan komen als je het echt helder hebt en vertrouwd op de uitkomst in plaats van knokken om het te behalen.

Reply
    Helene Spork - 19 september 2017

    Mooi gezegd Agatha! Om er in jouw woorden op te reageren: ik wou heus wel dat ik eerder gestopt was met knokken. Vertrouwen is zoooooo veel leuker! En op een manier die ik vanuit mijn knokhouding nooit had kunnen bevatten, biedt het ook nog eens veel meer houvast. Omdat ik op een onverklaarbare manier heel zeker weet dat de uitkomst zich juist graag ontvouwt zonder dat ik aan het gras loop te rukken.

    Reply
Anne - 18 september 2017

Mooi geschreven! Doet me denken aan ‘ Verhalen van de ziel’ https://www.bol.com/nl/f/verhalen-van-de-ziel/30013237/

Reply
    Helene Spork - 19 september 2017

    thx! ik ga dat boek graag lezen. wordt vervolgd!

    Reply
Sofie - 18 september 2017

Helene, wat ben jij toch wonder-baar!

Reply
    Helene Spork - 19 september 2017

    wat een heerlijke woordspeling. dank je wel! x

    Reply
Mundo - 24 september 2017

Wat een fantastisch verhaal Helene, net nadat ik een artikel lees van iemand die schrijft dat talent en geluk niks waard zijn als je niet bereid bent om aan de deur te blijven kloppen van je droom. Wil je mij die link doorsturen? Ik ben benieuwd, nu nog niet voor mezelf maar wellicht wel en vooral voor een vriendin met wie weet ik wel ga optrekken. Want dat ik het allemaal zelf moet doen heb ik inmiddels ook losgelaten :-). Ik geniet van je schrijven, tot…!

X Mundo

Reply
Laat een reactie achter: